Pleidooi voor de wielersport

Opschudding alom deze morgend. Het was al duidelijk bij mijn eerste vast schuim-de-nieuws-sites-af-ritueel. Het gerecht doet vanalles, valt binnen bij mensen uit het milieu, bericht daarover, maar blijft vooral erg karig met informatie.

Natuurlijk wacht ik af, dat zit in mij gebakken, om conclusies te trekken. Wie zal er deze keer betrokken zijn? Blijft het bij een storm in een glas water? Toch vragen die eenieder met een wielerhart zich stelt.

Ik ben fan van het Belgisch wielrennen. In tegenstelling tot andere gebieden, is dat immers iets waar we terecht trots op kunnen zijn. Echte coureurs, zijn een ras apart. Ze moete onnoemelijk veel doen om hun doel te bereiken, maar moeten er nog véél meer voor laten. (dixit Nic) Ik praat doping onder geen enkel beding goed. Zondaars moeten gestraft worden, gerust zullen ze anders toch nooit slapen. Mijn respect gaat naar wie het gebruik durft opbiechten, zij verdienen van mij een nieuwe kans.

In de wielersport kan het erg snel gaan. Geen lange carrieres op topniveau zoals in het voetbal. Kijk naar de laatste jaren van Tom Steels, de Peet, of Eric Zabel. Op is Op, ervaring is echter goud waard. Ten slotte hoop ik dat ik niet alleen ben als ik hetvolgende zeg: Ik heb meer bewondering voor een wielrenner die alles over heeft om zijn doel te bereiken, winnen, dan voor een sporter bij wie zijn levensstandaard zodanig naar zijn hoofd is gestegen, dat zijn sport een bijzaak wordt en zelf een luxeleven leidt.

't nes all da'k moste zehn