Dag één, dag iedereen!

Enkelen onder u dachten vast dat ik nooit in Sundsvall was aangekomen, nog een paar anderen waren ervan overtuigd dat ik het hier zo fantastisch vond dat ik niets meer met België temaken wou hebben, maar niets is minder waar. De internetverbinding op mijn kamertje is nog steeds niet in orde. Sommigen in de blok waar ik woon kunnen draadloos inpikken, maar ik moet nog steeds rekenen op de goodwill van mijn kotgenote om online te gaan en haar computer (met qwertz-toetsenbord EN de letters üäö, ze is Duits) te gebruiken.

Beginnen bij het begin natuurlijk en dat brengt mij terug tot donderdag 17 januari. Voor dag en dauw nam ik toen met Katrien de trein naar Zaventem. Onze nationale luchthaven was volledig nieuw terrein voor mij, maar Katrien was de ideale gids om me door het incheckgeweld te leiden. Alles verliep perfect volgens plan. Na de nodige sweettalks en traantjes nam ik afscheid van Katrien. Nog twee keer omkijken, want ik zal ze missen, en dan door de douane. Om 10.15u zijn we opgestegen richting Arlanda airport in Stockholm. Die plek is echt gigantisch groot. Het duurde dan ook even voor we doorhadden waar we moesten zijn. “Terminal 4, domestic flights” Fly-noobs dat we zijn! Inderdaad, ik zeg WE, want Julian vergezelde mij. Ik had al lessen samen met Julian op Plantijn en zal dat nu ook hebben op Mituniversitetet ofte, Mid Sweden University . De twee uur die we in Arlanda moesten wachten vlogen werkelijk voorbij. We waren dan ook op een luchthaven. (punch) Klokslag twintig na twee steeg onze vliegkist van SAS op om ons naar Sundsvall te brengen. Ik had een zitje naast het raam! Maar dat kon ook gezegd worden van de linker motor. Mijn zicht was dus vrij tot zeer geblokkeerd én ik kon rekenen op véél gratis decibels en trillingen. Gelukkig duurde die vlucht maar een klein uurtje. Omdat ik helemaal achteraan zat, kon ik langs de achterkant uitstappen en kwam zo rechtstreeks op de tarmac (schrijft men dat zo?) terecht. Al vanop het trapje had ik zo dus een prachtig zicht over uitgestrekte bossen op een glooiend landschap met op de achtergrond een rode gloed van de ondergaande zon. Het wordt hier omstreeks negen uur pas licht en om vier uur is het pikdonker. Wat mij ook opviel was de frisse maar droge lucht. De eerste kennismaking met Sundsvall was meteen totaal andere kost dus als in de Koekestad.

Vanuit de luchthaven hebben we de “flybus” genomen naar Center town. Dat duurde ongeveer 40 minuten. Er zaten maar zes passagiers op de bus, allemaal erasmussers. Sabrina en Jean-Baptiste, een koppel uit Clermont-Ferrand was dat, twee Nederlandse meisjes wiens naam ik altijd vergeet en wij twee dan. De buschauffeur was erg behulpzaam en zette ons af waar we maar wilden. Vreemd gegeven was wel dat hij minstens vier talen sprak, maar geen van de vier écht goed. Wij stapten in elk geval af aan Nåvet, de Sundsvallse Roosevelt zeg maar. (voor de niet-Antwerpenaren, dat is het centrale busstation) Hier stonden Julians mentor (student uit Zweden die je begeleidt en je helpt bij problemen), Christina, en haar vriend op ons te wachten om ons met de auto naar het hostell (foto volgt als ik zelf internet heb) te brengen dat we vooraf hadden gereserveerd.

Julian en ik zijn dan de stad (waarover later véél meer) ingetrokken om wat verkenningswerk te doen en iets te eten. Daarna hebben we een filmpje gezien op de laptop.

Dat was mijn eerste dag in Zweden. Ik zal mijn best doen zo vaak mogelijk iets te posten. Ik zou het ook plizaant vinden mochten er veel reacties gepost worden. Klik dus hier net onder op “# keer iets over gezegd” en dan je naam invullen, emailadres en wat je te zeggen hebt.

Hej då!