Klissberget

We schrijven 10 februari 2008 wanneer vijf dappere mannen om negen uur des morgends samentroepen om de verschrikkelijke Klissberget meester te maken. Leden van het expeditieteam pleegden te zijn: Jean-Baptiste uit het land van de kaas- en wijnavonden, Pontus uit het land van de welbegaafde poetsvrouwen, Régis uit ons land, maar dan de streek waar Napoleon en Wellington een onzachte ervaring hadden en tenslotte Joeri en ikzelf, beiden trotse fans van en half-bewoners van de Scheldestad.

De man met de kaart en de ervaring was Pontus. Inderdaad, als scoutsleider Regis én scoutsleider Bart de kaart al afstaan aan iemand anders, is het vertrouwen wel érg groot. Pontus studeert hier biologie en woont hier al ettelijke jaren, doch geboren in Polen. Een natuurmens in hart en nieren, zoals men zegt. Bewijzen genoeg; zijn studentenjob in de lokale as adventure, zijn eindeloze kennis over koken, kruiden, planten en dieren, zijn afschuw van grote wagens en te veel materialisme in het algemeen. We horen hem trouwens ook af en toe "I smth smth in the army" zeggen, wat ons doet vermoeden dat hij daar ook iets mee temaken heeft gehad. Niets dan lof dus. Alle lof op een stokje, het is altijd aangenaam zo iemand in de groep te hebben. Een van onze eerste gesprekken ging erover dat als je héél stil kan zijn, je in het bos waar we door moesten wilde dieren konden zien. Dan gaat het niet enkel over eekhoorntjes, konijntjes of muizen, maar wel degelijk over lynxen, bruine beren en elanden. Een kleine anecdote waarom we volgens Pontus zo goed als geen kans hebben om zulks tegen te komen: De mensch gebruikt té veel onnatuurlijke producten en de beesten trappen daar niet in! Bijvoorbeeld, deodorant gebruiken we volgens hem om goed te ruiken, of toch om onze geur te verbergen, maar dan met een andere geur. Belachelijk natuurlijk. Maar goed, los van het feit dat eender welk dier ons op minstens 100 meter al zou kunnen ruiken, is ook een ouderwets horloge totaly not done. Het tikken van de secondewijzer zou onze aanwezigheid ook al verraden vanop dezelfde afstand! Indrukwekkend zowaar. Naar het schijnt hadden de Lappen vroeger de traditie om voordat ze op elanden gingen jagen twee dagen niet te eten. Zo zagen ze er erg hongerig uit en waren dat ook. Voor hen was de jacht op die manier gerechtvaardigd, omdat ze genoodzaakt waren te jagen om te overleven.

Ofwel zien Zweedse bossen er zo uit, ofwel zo. Dat tweede komt vrijwel helemaal omdat wij allemaal zo'n stoelen hebben.

Onze Pool nam de weg naar de top al eens eerder, vorige zomer. Zelfs toen was het voor hem moeilijk om het pad te blijven vinden. Zo klein en verlaten was het. Wat het voor ons nog moelijker maakte, was de sneeuw. Zonder overdrijven moesten we ons met momenten door meer dan een meter diepsneeuw ploeteren. Plezant op skivakantie voor een paar meter, maar behoorlijk vermoeiend als je niet weet wat er nog komt. Ondanks mijn deftige botinnen en nog deftigere broek waren mijn kousen na enkele uren helemaal nat! Op de top van de berg (stel u er eigenlijk niet te veel bij voor, 't was maar een paar 100 meter hoog) stond een chalet uit 1919, die sinds dat jaar élke zondag open is voor de wandelaars. (vooral zij die het gemakkelijke toeristenpad langs de andere kant nemen) Aldaar nuttigden we een deugddoende koffie en trokken stilaan terug naar beneden. Langs de kant van het pad (op de weg terug hebben we wél voor een gemakkelijk pad gekozen) nog even in de diepsneeuw een tafeltje gemaakt om onze boterhammen op te eten. Niet te lang, want de tenen van Regis en van mij begonnen stilaan gevoel te verliezen.

Toen ik thuiskwam ben ik bijna instant in een heerlijk warm bad gaan liggen, was al bijna vergeten hoe goed dat kan doen. Morgen terug les, jullie horen er nog van!

Bijna vergeten... de foto's!

Die vissen zegt u? Op een gegeven moment kwamen we voorbij een dierenvoedingsbedrijf. Blijkbaar hebben ze daar geen frigo, maar zetten ze hun ingredienten voor katteneten met vissmaak gewoon buiten. En ja, ik heb de foto wel wat bewerkt.
Hej doa!