"et schilt em ne frak!"

Mea culpa om jullie zowaar meer dan een week in het ongewisse te laten over mijn Zweedse belevingen. Na ons bezoek aan het eiland van vorige week heb ik een redelijk rustige week gehad. Dinsdag ben ik nog eens gaan zwemmen met daarna een deugddoende saunabeurt. Standaard trouwens, overal in Zweden. Woensdag zijn er twee nieuwe lessen begonnen. De ene is Graphic Design. We "leren" met InDesign en Photoshop werken. Dat eerste zal allerminst een probleem vormen gezien de introductie van de docent in kwestie. Het was niet zoveel nieuws. Anderzijds ben ik benieuwd om degelijk met photoshop te leren werken. Op Plantijn is dat allerminst gelukt en de Roel en Joris zullen blij zijn geen photoshop-noobvragen meer van mij te krijgen. Detail; de les graphic design wordt gegeven door 6 docenten tegelijk, kwestie van vernieuwing te hebben. De lessen starten soms om kwart na negen en duren tot 4 u 's namiddags. We gaan het hier nog druk krijgen zowaar! Het tweede vak dat is begonnen heet Intercultural Communication. Zoals de naam verraadt krijgen we wat meer uitleg over hoe men zich waar gedraagt in bepaalde situaties. In de eerste les bespraken we enkele duidelijke Zweedse voorbeelden: Als een Zweed ergens binnenkomt waar wordt gewacht, gaat die meteen op zoek naar een "nummertjesmachien". Een rij vormen blijkt dan ook een aangeboren iets bij Zweden. Niet speciaal denken jullie, ga hier dan maar eens in de rij staan. Waar in de rest van de wereld toch minstens een halve meter tussen de wachtenden wordt gelaten, is dat hier hooguit 10 centimeter. Als je dat dus niet gewoon bent, vertrouw je de situatie amper. Toch hebben de Zweden hier een sluitende uitleg voor. Als je meer dan een meter tussen laat, is het niet duidelijk dat jij in de rij staat te wachten! Dus zo maak je dat duidelijk.... kwestie van de lessen te kunnen vullen met relevante informatie!

Vrijdagavond was er een feestje voor iedereen die in het studentenhuis werkt. Dat was best een ervaring op zich. Opzet van de avond was eerst goed eten, en dan goed drinken en plezier maken. We kregen allemaal een vaste plaats aan een tafel, het zag er wat trouwfeesterig uit. Natuurlijk zat ik met mensen aan tafel die ik nog nooit gezien had en waar ik me dus een hele avond mee moest houden. Links van mij zat een jongen, naam vergeten, niet ongewoon bij Zweedse namen, die al deftig in de wind was. De communicatie met hem bleef vooral beperkt tot hoe de voorgaande edities van het feest waren geweest. Rechts van mij zat Tobias, nen toffe gast. Hij was net terug van een wintersurvivalweekend voor het Zweedse leger waar hij studeerde voor officier. Zweden heeft steevast een neutrale houding in internationale conflicten, maar biedt, zoals België meestal, een logistieke hulp. Laten we dat maar zo houden. Een grappig detail over het Zweedse leger: Als nieuweling mag je op de eerste zondag bezoek verwachten van je overste bij je thuis. De traditie zegt dat je die man dan de beste drank die je bezit moet aanbieden. De week erop moet je zelf op bezoek bij een andere overste, die jou dan het aller slechtste wat hij in huis heeft aanbiedt.
Erg smakelijk aten we onze kip met dauphinois en notensla op terwijl op het podium te pas en te onpas volk naar voor werd geroepen. Het blijkt de gewoonte dat er dan met de mensen gelachen wordt, een en al inside jokes voor autochtone Zweden die al JAREN in het studentenhuis werken. Allemaal in het Zweeds, gevolg, niet te begrijpen. En dan ineens, uit het niets, begon iedereen op de vogeltjesdans te dansen, exact dezelfde manier hoe wij het in België kennen. Enig gevoel van jeugdsentiment overviel mij. Daarna was er een feestje in dezelfde zaal, met eindelijk deftige rockmuziek. Het was nog geestig.

Het heeft hier ondertussen nog twee dagen fameus gesneeuwd. Alles was terug veilig bedekt onder een witte laag. Al heb ik de indruk dat het deze keer sneller smelt. De opwarming van de aarde heeft dus duidelijk hier ook zijn invloed. Wat wel opviel is de gure Westenwind die het stappen soms dubbel zo zwaar maakt. Op zo'n moment ben je ook blij dat je goed materiaal om je lichaam hebt. Ik dank Katrien nogmaals voor de super zalige konijnenmuts en mijn ouders voor al de rest.
Van maandag op dinsdag hebben vier dappere mannen (Regis, Pontus, Rik en Jean Baptiste) in de bossen achter Nacksta geslapen. Ze sliepen in een soort sneeuwhut. Een iglo was het niet, want dat bouw je met blokken ijs. Wat hier gebeurde was hetvolgende: Je maakt een oppervlakte sneeuwvrij dat je zeker bent dat de ondergrond gelijk is. Dan maak je een twee meter hoge berg van sneeuw. Daar steek je stokken in van goed een halve meter. Vervolgens begin je vanuit één punt onderaan de hoop uit te hollen, tot je aan de stokken komt. Dat werkt! Want Pontus, die volgens mijn bescheiden schatting toch goed 80 kg moet wegen, kon er zelfs bovenop gaan staan zonder dat het instortte. Blijkbaar was het ook 's nachts warm genoeg, want alle vier stonden ze 's morgens gezond en heel terug in de bewoonde wereld. Volgende keer doe ik mee!

In de loop van vorige week kwam er een mail dat er niet genoeg slaapplaatsen zijn in Kiruna. Ik heb me dan vrijwillig opgegeven om niet meer mee te gaan. Dat komt goed uit, want zo kan ik het weekend van 29 maart Miche en Steven ontvangen! Ik hoop da ze een bolleke Koninck meenemen, verdoeme! Het zal me een plezier zijn om hen de stad en de omgeving hier te laten zien.

Het grote moment komt echter drie weken daarna. Dan komt Katrien voor een hele week naar hier. Het plan is dat we een auto huren en het land wat verkennen voor een paar dagen. Het zal dan ook hoogtijd zijn dat ik haar mijn dankbaarheid betuig omdat ze het sinds begin maart al meer dan twee jaar met mij uithoudt. Het zal een ongekend blij weerzien zijn, dat kan ik jullie verzekeren.

Deze keer geen foto's. Geen nood, dat wordt goedgemaakt, later.

Hej doa!