"ett, två, ett, två, tre, fyra!"

Het is weer een tijdje geleden dat ik iets van me heb laten horen. Daar zal ik meteen verandering in brengen:

Ik ben de voorbije weken vooral bezig geweest met schoolwerk. Vorige week woensdag heb ik met mijn groepje een presentatie gegeven over sms- en chattaal. Veel nieuws bracht dat niet onder de zon, maar de prof was tevreden. Daarna (of een béétje later dan daarna) ben ik beginnen leren voor mijn examen van datzelfde vak. Maandag dan het examen zelf, en dat ging...redelijk goed. Een mooi cijfer zoals vorige keer zal er waarschijnlijk niet meer inzitten, maar ruim geslaagd moet wel lukken. Van de "intensieve" vakken ben ik nu dus verlost, enkel nog twee uur per week op woensdag Zweedse les.

Via een spitsvondigheid kon ik ook twee zondagen na elkaar de belangrijkste voorjaarsklassiekers in het wielrennen volgen online. Ik dacht dat ik het nooit ging zeggen, maar het was zowaar een plezier "de wuts" nog eens commentaar te horen geven. Van de koersen zelf heb ik natuurlijk enorm genoten en ik ben twee maal blij dat de sterkste gewonnen heeft. (hoewel ik toch graag had gehad dat flecha en pozzato in p-r niet gevallen waren en zo bij "de elitegroep" konden blijven, had meer spectakel opgeleverd. maar ja, da's de koers)

Gisteren ben ik enigzinds onverwacht nog gratis naar een jazzconcert kunnen gaan. Zes oude knarren speelden zéér aangename jazzcovers en wat eigen werk. Het publiek, toch tussen de 250 en 300 personen, waren bijna allemaal welstellende jonggepensioneerde volvo- en saabrijders. Véél "old school papa-truien" dus. Tussen de nummers door vertelden de bandleden, veronderstel ik, wat mopjes en anecdotes in het Sundsvalls. Geen woord van te verstaan voor mij dus, maar naar't schijnt waren ze wel grappig want de buiken in het publiek hobbelden duchtig. Wat ik wel kon verstaan was hoe een nummer werd ingezet (zie titel). Ik heb er héél hard van genoten.

Dat alles werd ongestoord overgoten door het aftellen naar vrijdagavond. Want om een paar minuten voor middernacht landt Katrien in Sundsvall!! Ik ga haar ophalen met Olli, mijn flatgenoot, omdat die een auto heeft. (luchthaven is ongeveer 40km ver en op dat uur rijden er geen bussen meer) Haar komst zal een ongeziene opluchting geven, want ik begin het hier stilaan wat gezien te hebben. Het zal met een dag overschot drie maanden geleden zijn dat we elkaar konden vastpakken. (zien is iets anders, lang leve skype) Het plan is dat we natuurlijk de stad en omgeving zien, maar van maandag tot donderdag hebben we ook een autootje gehuurd, zodat we wat meer van het land kunnen zien. Een strikt plan is er niet, we zien wel waar we uitkomen. Misschien lukt een dagje skiën nog wel, maar laat ons maar niet té hard hopen.

Tot slot wil ik jullie nog even laten zien welk lot een sneeuwman beschoren is, hier in de Nacksta-Ghetto. Ocharme drie dagen!! Ik noemde hem Lucien.

Hej då!